නියුක්ලයිඩයක ස්ථායීතාවය (Stability) ප්‍රධාන වශයෙන් රඳා පවතින්නේ එහි ඇති නියුට්‍රෝන සංඛ්‍යාව (N) සහ ප්‍රෝටෝන සංඛ්‍යාව (Z) අතර අනුපාතය (N/Z Ratio) මතයි. ප්‍රස්ථාරයේ දක්වා ඇති ලක්ෂ්‍ය සහ සංකේත මගින් මෙම ස්ථායීතාවය සහ විකිරණශීලී දිරාපත්වීම අර්ථ දැක්වේ.
ප්‍රෝටෝන සහ නියුට්‍රෝන සංඛ්‍යාව සමාන වන අවස්ථාවයි. පරමාණුක ක්‍රමාංකය 20 දක්වා සැහැල්ලු මූලද්‍රව්‍ය බොහෝවිට මෙහි පිහිටයි. උදා: නියොන් (2010Ne).
පරමාණුක ක්‍රමාංකය වැඩිවත්ම, ප්‍රෝටෝන විකර්ෂණය සමනය කිරීමට වැඩි නියුට්‍රෝන සංඛ්‍යාවක් අවශ්‍ය වේ. එබැවින් ස්ථායී පරමාණු ප්‍රස්ථාරයේ N=Z රේඛාවෙන් ඉහළට අපගමනය වේ.
එකම ප්‍රෝටෝන සංඛ්‍යාවක් (එකම P අගය) නමුත් විවිධ නියුට්‍රෝන සංඛ්‍යාවන් (විවිධ n අගයන්) සහිත ලක්ෂ්‍ය ප්‍රස්ථාරයේ සිරස් අතට (Vertically) පිහිටයි.
ස්ථායීතා කලාපයෙන් පිටත පිහිටන පරමාණු විකිරණශීලී වන අතර, ඒවා ඇල්ෆා හෝ බීටා ක්ෂය වීම් මගින් ස්ථායී වීමට උත්සාහ කරයි.
පරමාණුක ක්‍රමාංකය (Z) 82 ට වඩා වැඩි අතිශය බර න්‍යෂ්ටි ස්ථායීතාවය සඳහා ඇල්ෆා අංශුවක් (42He න්‍යෂ්ටියක්) පිට කරයි.
නියුට්‍රෝන සංඛ්‍යාව ස්ථායීතාවයට වඩා වැඩි වූ විට, නියුට්‍රෝනයක් ප්‍රෝටෝනයක් බවට පත්වී ඉලෙක්ට්‍රෝනයක් (β⁻ අංශුවක්) පිට කරයි.
ප්‍රෝටෝන සංඛ්‍යාව ස්ථායීතාවයට වඩා වැඩි වූ විට, ප්‍රෝටෝනයක් නියුට්‍රෝනයක් වී පොසිට්‍රෝනයක් (β⁺ අංශුවක්) පිට කරයි.